Türkiye’de henüz hamburger işi bugün olduğu kadar revaçta değilken, her köşede marjinal hamburger dükkanları açılmamışken Ankara’da bu işi layıkıyla yapan bir yer vardı. Yüksel Caddesi üzerinde bulunan Big Baker, en azından o zamanlar başkentte alanının en iyi temsilcisiydi. Derya deniz menüsünde envai çeşit hamburger bulunduğu gibi bugün artık hamburgerlerde görmeye çoktan alıştığımız bazı özgün malzemeleri dahi o zamanlardan kullanmaya başlamışlardı. Değişik tür ve şekillerde ekmekler bile bulmak mümkündü. Tüm bunlara rağmen fiyatı hiç de can yakıcı seviyelerde değildi. Gayet hesaplı bir bedel karşılığında hem nefis hem de kocaman burgerler sunarlardı. Fiyat-performans anlamında bulunduğu bölgede rakipsizdi. Benim gibi bir gurman bile masadan tıka basa doymuş halde kalkardı. Umuyorum ki aynı kaliteyi ve aynı maddi düzeyi korumayı sürdürüyorlardır.

 

Bir zamanlar, internette çok güldüğüm bir geyik dönüyordu. Ankara’da yapılacak en iyi şeylerin ne olduğuna dair bir arama yaptığınızda bazı uyanıkların kinayeli önerileri ile karşılaşmanız mümkündü. Seçenekler arasında en aklımda kalanı şuydu, “Hızlı tren ile Eskişehir’e gitmek.” Veya Ankara’ya gitmenin en güzel tarafı nedir? “Geri dönmek.” Şehrin pek hakkı verilmeyen sanatsal zenginliklerini bir kenara bırakırsak bu tür iğneleyici yorumların haklılık payı barındırmadığını söylemek yalan olur. Böyle olunca bizim gibi gurbetçi gençler için de seçenekler bir hayli sınırlı hale gelir. Hele ki gün ortası vakitlerinde şehir koca bir mapushane avlusuna döner. Oradan oraya voltalar durursun. Bu yüzden de tatlı yenilecekse eğer, yemeğin yenildiği yerde yenmeyip hakiki bir tatlıcıya gidilirerek zaman kazanılır. Ben de eğer ki Kızılay dolaylarındaysam tatlıdan yana Müslüm Waffle’ı tercih ederdim. 

​

Büyülü Fener Sineması’nın paralelindeki Selanik Caddesi’nde bulunan Müslüm, bölgenin en hareketli mekanlarındandır. Şahsen büyük bir waffle hayranı olmasam da burayı severdim. Hala aynı mı bilmiyorum ama o zamanlar self servisti. Müşteri, reyonda bulunan seçenekler arasından anlık tercihini yapar ve tatlısı gözü önünde hazırlanırdı. Hem bu aksiyonu sevdiğimden hem de ellerini hiç mi hiç korkak alıştırmamalarından dolayı sempatimi kazanmıştı bu yer. Özellikle yakın olması bakımından sinema öncesi yahut sonrası çok tercih edilirdi. Bendenizin waffle tercihi ise beyaz çikolata, muz ve karamel sostan ibaretti.

 

Tekrar yerele dönelim. Ve biraz da merkezin dışına çıkalım. Kampüsümün orada bulunmasından ötürü Ankara’da en çok zaman geçirdiğim ilçe olan Gölbaşı’ndaki Hamlakit’ten söz edeceğim. Burası Karadeniz yemekleri yapan mütevazı bir işletme. Tipik Karadeniz yemekleri yapıyorlar ve çoğunu da çok iyi yapıyorlar. Ancak benim buradaki önerim muhlama. Şimdi muhlama tartışmalı bir konu. Daha adından bile bir araba mevzu çıkıyor. Yok muhlama, yok mıhlama, yok kuymak… Ne haltsa! İçerik olarak da çok farklılaşan bir yemek. Kimisi peyniri bol olanını sever, kimisi daha bohem bir tavırla az peynirli ve daha hamurumsu versiyonu tercih eder. Yağı az olsun diyen, bol olsun diyen vardır. Herkesin muhlamasına kimse karışamaz diyerek ben bol peynirli ve bol yağlı olan halini seviyorum. Bol derken de gerçekten bol! Eriyik tereyağı bir katman halinde yemeğin üzerini örtsün istiyorum. Peynir hem metrelerce uzasın hem de damağımı tadıyla doldursun istiyorum. Şahsen muhlamayı Anadolu irfanının İsviçre fondüsüne cevabı olarak görüyorum. Bu yüzden de diyorum ki muhlama peynir ve yağdır kardeşim!